Tot nu toe was het hem echter altijd redelijk gelukt. Upgrade Kees, zo werd hij in het circuit genoemd, was de enige PC-freak die nooit achterliep. Daartoe had hij wel een aantal krachtige maatregelen moeten nemen:
De upgrader keek door het gordijnloze venster naar buiten. Daar
reed net een gehuurd vrachtwagentje voor. De lokale PC-club op hun
wekelijkse ophaalronde. Voorzitter Willem zwaaide al enthousiast
terwijl enkele haveloos ogende hackers uit de laadbak klommen. "Hé
Kees, ik hoor dat jij van jouw 100- MHz Pentium met 24-MB RAM, 4-GB
hard disk, 21-inch multimediamonitor en 2400- dpi laser af wilt?"
"Ja", zuchte Upgrade Kees. "De 260-MHz P6 met quad-speed jukebox
CD-ROM torentje, 10-GB harde schijf backup en 55 cm LCD
wand-display wordt nog van de week geleverd".
De voorzitter trok grijnzend een pak flappen uit zijn notebooktas.
"We kunnen jouw spullen goed(koop) gebruiken. Laden maar jongens.
Ah, ik zie daar ook de originele dozen nog staan. Stop de spullen
er maar in". "Jammer", dacht de upgrader. "Daar gaat het enige
kinderspeelgoed. Maar ja, het upgraden gaat voor".
Het vrachtwagentje scheurde inmiddels weg naar de PC-club. "Hoe
zou zijn oude Pentium daar staan" peinsde de upgrader. Ring, Ring,
de deurbel. "Hé zou dat de P6 al zijn? Da's vlot".
Aan de deur stond een bezorger met een manshoge doos. "Mijn nieuw
P6-toren?" vroeg de upgrader watertandend. De bezorger controleerde
de vrachtbrief. "Nee", zei hij. "Er zit een nieuwe uitvoering van
de HiTech-gebruiker in. Een upgrade van de upgrader om zo te
zeggen". Voordat Kees pap kon zeggen ging de doos open en stapte er
een blitsogend hacker-type uit. Bijna zijn evenbeeld. De haircut,
hacker-smoking en beeldschermbril waren echter anders.
Ineens doken er twee potige witgejasde heren op. Zij opende een
plastic krat waarop orgaandonatie stond. Terwijl de reutelende
kreet van de upgrader door de beide witjassen gesmoord werd betrad
zijn opvolger het PC-domein. In de verte naderde een vrachtauto met
"P6 inside" er op.
U.S.