Wel & Wee
De beginnende Internetter keek peinzend voor zich uit. Eindelijk
was het er van gekomen. Maanden lang hadden kennissen hem met de
hype en het surf-proces om de oren geslagen. Eerst had de
beginnende Internetter gedacht dat het om een soort religieuze
sessies of een revival van de surfplankrage ging. Niets bleek
minder maar. Het ging om een ongeregelde club informatiefreaks die
over de woelige baren van een Wereld Wijd Web voeren.
Aanvankelijk vond hij het allemaal pure onzin. Al die computers met
elkaar verbinden om de laatste nieuwtjes binnen te halen, met een
andere "Netter" in Hongkong te kwebbelen, cybersex te bedrijven of
gebruikerservaringen uit te wisselen. Zonde van de tijd en het
geld.
Een gebeurtenis met Windows 95 had de beginnende Internetter echter
van gedachten doen veranderen. Een nieuwe WRAM-videokaart en
superieure 17 inch-monitor vertikten het om onder Bill Gates zijn
troetelkind te werken. Dagen had hij er aan zitten prutsen. Een
Net-kennis had dit probleem echter zo gefikst. Een snuffeltje op
het bulletinboard van de fabrikant in de VS bracht de juiste driver
op de harde schijf. Weg tergende frustratie.
De volgende dag was de beginnende Internetter bij de lokale
tijdschriftenboer binnengestapt. Tussen het bloot,
roddeltijdschriften, tipmagazines en computer-junk-bladen prijkte
een fraai ogende Internet-starterkit in het schap. Voor minder dan
drie tientjes toegang tot het informatie-Mekka. En dat nog wel van
een bekende landelijke telecommunicatie-maatschappij.
Thuis gekomen bleken er toch enige handelingen nodig om de groene
Netweiden te kunnen ontginnen. Zonder registratienummer deed de
Net-software helemaal niets. Eerst moest de toekomstige gebruiker
een Email-naam en wachtwoord bedenken. Vervolgens een contract
invullen en de servicedesk bellen.
Toen kwam de kater. "Dit 06-nummer kost circa 40 cent per minuut"
melde een vriendelijke juffrouw aan de andere kant van de
servicedesk. Even later vertelde dezelfde inge-blikte juffrouw dat
momenteel alle medewerkers bezet waren. "U wordt zo spoedig
mogelijk geholpen". Dat 'zo spoedig mogelijk' bleek neer te komen
op enkele dagen vruchteloos bellen. Pas zondagochtend om 10.15 uur,
lukte het na 15 minuten wachten om een enthousiaste jongeling aan
de lijn te krijgen. Die stelde een hele reeks vragen om de
provider-computer van het bestaan van de nieuwe deelnemer op de
hoogte te stellen. Natuurlijk gaf de terminal van deze
Net-consulent na vijf minuten invoeren de pijp aan Maarten.
Gelukkig was de enthousiaste jongeling wel zo attent om zelf terug
te bellen.
Met behulp het verkregen registratienummer startte de
Internet-software keurig op. Dat wel, maar je kon er niets mee tot
je de code van een nog toe te sturen telefoonkaart had. Dagen
wachten gingen voorbij. Toch maar weer eens naar dat 06-nummer
bellen. Na weer de nodige wachturen van 40 ct per minuut luidde de
boodschap: "Wordt binnen 14 dagen toegezonden". Dat werd me zo toch
een aardige kostenpost zonder nog een minuut op het Net gezeten te
hebben!
Beneden sloeg de hond aan. Wellicht de KPN met de fel begeerde
telefoonkaart. De postbode, die de blaffende kuitenbijter annex
huistroeteldier niet vertrouwde, wierp met een ferme zwaai een
grote envelop in een regenplas voor de voordeur. "Wat een service"
dacht de beginnende Internetter. "Lijkt wel familie van die
provider." Dankzij zijn snelle reactie kon de beginnende
Internetter de inhoud van de envelop gelukkig nog net redden
voordat het binnendringende vocht er vat op kreeg. Zat de lang
verwachte telefoonkaart er in? Nee, wel een king-sized brochure van
de lokale kabelexploitant. Als extra service stelde de lokale
kabelmelker Internet geheel gratis ter beschikking aan de
39-kanaals abonnees. De beginnende Internetter voelde zich toch op
één of andere manier beet genomen.
U.S.