De speurneus keek peinzend voor zich uit. Rook kringelde uit zijn enorme sigaar en de as viel naast de gedeukte koperen asbak en het halflege whiskyglas op zijn morsige bureau. Een Walther PK lag achteloos naast een exemplaar van Crime International. De tijden waren veranderd dacht de speurneus. Vroeger in het Bogart-tijdperk had je tenminste nog private eyes. Lekker dirty business met onderkoelde sensualiteit, echte gangsters, een sappige afrekening met wat Tommy Guns en vette krantekoppen met bloederige foto's. Weinig van die oude misdaadglorie was echter nog over. De boulevardpers had het overspel al openbaar gemaakt voordat de betrokkenen er mee begonnen waren. Die nep-gangsters van nu waren werkloze oorlogsmisdadigers uit Bosni‰, kleurloze zakenlieden of drugsbonsen. De sappige afrekeningen verdronken in Reality TV met 06-11 ongelukken of slachtingen in oorlogsgebieden. En de krantekoppen gingen eerder over de misstappen van justitie dan over de ouderwetse criminaliteit.
Alleen het klimaat (broeikaseffect) was nog een beetje crime-gunstig. Lekker warm en drukkend. Er zat moord in de lucht. Een mug zoemde om de plafondwand van het detectivekantoor. Een welgericht schot met de Walther maakte een einde aan het muggeleven. Tenminste nog iets te doen, want het aantal opdrachten was gering. En als er dan eindelijk een opdracht kwam was die maar al te vaak van twijfelachtig allooi. Wat te denken van het opsporen van ontsnapte `gekke koeien' of weggelopen poezen die mogelijk de gevreesde katteziekte zouden oplopen. Toch geen werk voor een private eye van formaat?
Een veertien dagen geleden had zich een nieuwe opdrachtgever aangediend. De organisatie, nee niet de `firma', bestreed illegale software. Of onze private eye even wat beursen, bedrijven, zwarte markten en hacker-caf‚s wilde infiltreren. Nou een leuke klus hoor.
Op de hoofdstedelijke vlooienmarkt had hij er, dankzij zijn, professionele blik, al meteen enkele in de kraag van de kleffe regenjas gevat. Gemakkelijk herkenbaar omdat de jas, van-wege de aan de binnenzijde bevestigde CD-ROM doosjes, aan alle kanten afhing. Een groepje met acn‚ bedekte kopers verzamelde zich al snel in een donker hoekje om zo'n regenjas. Kip ik heb je, en de beloning was weer verdiend. Abusievelijk had hij zo ook al een potloodventer, pedofiele leerkracht en hoofdredacteur van een bekend computerblad gegrepen. De laatstgenoemde stumper bleek gegapte CD-ROMs te moeten verkopen omdat de advertentiemarkt sterk was teruggelopen. Waar het allemaal niet slecht ging. Ook dealerdagen en PC-beursen vormden een uitstekend jachterrein. Daar stonden de gewraakte floppen en optische schijven gewoon in het standschap. Af te nemen in minimaal 100 stuks. Nu, de binnenvallende functionarissen van de ECD, politie en de opspoorstichting zelf namen ze met duizenden in beslag. Bedrijven waren een stuk moeilijker te nemen. Daarvoor had hij drie gangbare trucs. Die van onderhoudsmonteur die en passant even de harde schijf bekeek hadden ze al snel door. En de controleur van het nutsbedrijf of arbeidsinspectie die tevens in de diskettedozen snuffelde liep eveneens te vlug tegen de lamp. Een goede dekmantel was je gewoon als werknemer te laten aannemen. Helaas had de ziektewet daar weer een stokje voor gestoken. Als kuchende sigarenpaffer kwam je nauwelijks langs de bedrijfsarts. Stel dat hij ziek werd en de werkgever moest betalen. Kon je toch moeilijk zeggen dat je slechts een weekje kwam spioneren. Gelukkig had hij nog een intelligent Whizz kid-neefje. þOom Shamusþ, had neef gezegd, þgebruik toch Internetþ. OK, als private eye moet je met je tijd meegaan. Hacken in andermans PC spoorde immers ook illegale software op. De meeste sukkels hadden nog grotere gaten in de LAN-beveiliging dan in hun sokken zitten. Net had hij weer zo'n leuk Oosteuropees distributiekantoortje gekraakt. Op hun PC zat niets legaals. Waarschijnlijk ex-KGB of Oostbok-mafia. Die waren er mooi bij. Alleen was de private eye bang dat ze hem in de gaten hadden gekregen. Op dat moment vloog de deur van het detectivekantoor open. Een voormalig Joegoslavisch politicus en een crack-rokend reggae-figuur traden binnen. Zijn Walther PK met stopkogels was hun onhandige sub-machineguns net voor. Gelukkig, de oude tijden van weleer braken weer aan.

U.S.